Tijdens het ontwerpen voelden we steeds die balans: hoe maak je iets sterk in vorm, maar blijf je tegelijk zorgvuldig met het verhaal? Het ging niet meer alleen over ontwerpkeuzes, maar ook over verantwoordelijkheid.
Je werkt met echte verhalen, van mensen voor wie dit geen verleden is maar dagelijks realiteit. Dat neem je automatisch mee in de keuzes die je maakt.

We hebben daarom geprobeerd om het niet te dicht te timmeren. Niet alles uitleggen of invullen, maar juist ruimte laten. Zodat je als bezoeker niet alleen informatie meekrijgt, maar ook zelf voelt: wat doet dit met mij? 

Voor ons is het daardoor meer geworden dan alleen een tentoonstelling. Het is een plek die je een beetje vertraagt. Waar je niet alleen kijkt, maar hopelijk ook even stilvalt, en echt binnen laat komen wat je ziet.