In het ontwerp is gezocht naar een balans tussen zachtheid en spanning. Een warme, aardse kleurwereld vormt de basis van de ruimte en zorgt voor rust, zonder dat het werk naar de achtergrond verdwijnt. Draadgordijnen spelen een belangrijke rol in de ruimtelijke ervaring: ze creëren subtiele overgangen, soms een gevoel van privacy en soms juist openheid. Hierdoor ontstaat een ritme van zien en niet-zien, dat aansluit bij de gelaagdheid van het thema.

In de typografie is gewerkt met een titel die deels wordt “omhuld”, geïnspireerd op het bedekken van het lichaam en de spanning rondom schaamte en zichtbaarheid. Tijdens het proces bleek het belangrijk om afstand te nemen van letterlijke huidtinten; juist de abstractie zorgde ervoor dat de ruimte niet illustratief werd, maar een eigen sfeer behield. Zo is stap voor stap een omgeving ontstaan die ruimte laat voor interpretatie, stilte en ongemak naast elkaar.